Stenen

Een paar jaar geleden, toen ik na een dieptepunt weer dichter bij mijn oorsprong kwam en mijn helderziendheid en intuïtie toenamen, was ik aan het spelen met wat steentjes in mijn meditatieruimte. Ik had van mijn moeder een paar doffe steentjes van een oud hangertje gekregen. Er waren wat ruwe stenen en een paar trommelsteentjes. Ik begon ze neer te leggen en kreeg een gevoel van: "Hé, die steen vindt het fijner om daar te liggen, dan is hij niet zo eenzaam." Eenzaam of fijner... ik geef het maar woorden om een gevoel te beschrijven. Totaal verzonken in dat gevoel legde ik een paar willekeurige formaties neer. Vervolgens ging ik wat anders doen. Een paar dagen later kwam ik terug bij de steentjes en tot mijn verwondering waren de doffe steentjes gaan glimmen. Zonder dat ik ze had gepoetst!

Dit alles was ontstaan uit mijn kinderlijke ingevingen waar ik even heerlijk in weggezonken was. Dat was het moment waarop de interesse voor stenen begon te groeien. Al gauw werden kilo's trommelstenen aangeschaft en begon ik de stenen ook te gebruiken tijdens behandelingen. Puur intuïtief, want ik had geen idee welke steen welke was en hoe ze heetten en waar ze voor dienden. Nog steeds niet trouwens. De intuïtief gebruikte stenen blijken, als ik het opzoek in de boeken, precies dat doel te dienen waarvoor ik ze tijdens de behandeling bedoeld heb. Blijkbaar is kennis niet nodig: mijn intuïtie leidt mij feilloos.

Ook graancirkels hadden mijn belangstelling. Al gauw had ik ronde matjes gemaakt waar de steentjes op konden liggen (dat vonden ze fijn) en begon ik een soort graancirkels te maken. De velden die toen ontstonden moesten soms 's nachts weer afgebroken worden omdat het toen nog te intens was om in de nabijheid ervan te slapen. We zaten wel eens rechtop in bed te trippen. Teveel groei voor ons doen toen. Maar mijn verbondenheid met stenen was geboren en werd steeds intenser.